jalali 1388 4 9 gregorian 2009 6 30 3 1 online 1 fulltext

اثر پروتئین ایزوله سویا بر پیشگیری از آرتریت روماتوئید در موش صحرایی چکیده زمینه و هدف آرتریت روماتوئید یک بیماری اتوایمیون التهابی مزمن و سیستمیک می‌باشد که بیش از 1% جوامع بشری را تحت‌تأثیر قرار داده و یکی از متداول‌ترین بیماری‌های التهابی است. این پژوهش با هدف تعیین اثرات پیشگیری‌کننده پروتئین سویا بر بروز آرتریت روماتوئید در مدل حیوانی طراحی گردید. روش بررسی در این مطالعه تجربی 24 سر موش صحرایی ماده از گونه SD به طور تصادفی به چهار گروه کنترل سالم، کنترل بیمار (آرتریت روماتوئیدی)، آرتریت روماتوئیدی دریافت‌کننده پروتئین ایزوله سویا (7 گرم بر کیلوگرم) و آرتریت روماتوئیدی دریافت‌کننده دگزامتازون (1 میلی‌گرم بر کیلوگرم) تقسیم شدند. آرتریت روماتوئید با تزریق زیر پوستی کلاژن گاوی نوع II امولسیفیه شده درIncomplete Frund’s Adjuvant در روز اول و هفتم مطالعه در حیوانات ایجادگردید. مواد مورد آزمایش به مدت 30 روز به حیوانات گاواژ شد. شدت علایم بالینی آرتریت روماتوئید به طور روزانه در ناحیه پنجه پا و به صورت دو سوکور بر طبق یک روش امتیازدهی استاندارد انجام گردید. برای مقایسه میانگین‌ها در دو گروه از آزمون Independent Sample T-Test و One Way Anova استفاده شد. یافته‌ها علایم آرتریت روماتوئید در گروه پروتئین ایزوله سویا از روز 1±14، در گروه دگزامتازون از روز 57/0±6/15 و در گروه آرتریت روماتوئیدی از روز 26/1±11 شروع شد (05/0>P). شدت علایم بالینی آرتریت روماتوئید در روز سی‌ام در گروه پروتئین ایزوله سویا 04/2±83/3، در گروه دگزامتازون 78/1±2 و در گروه آرتریت روماتوئید 76/1±5/6 بود (05/0>P). در پایان درصد وقوع آرتریت روماتوئید در گروه پروتئین ایزوله سویا 33/83% و در گروه آرتریت روماتوئید 100% مشاهده گردید. نتیجه‌گیری پروتئین ایزوله سویا قادر به کاهش شدت آرتریت روماتوئید است. لذا مصرف پروتئین سویا می‌تواند به عنوان عاملی در پیشگیری و حتی کاهش علایم آرتریت روماتوئید مطرح گردد. کلید واژه‌ها: پروتئین سویا؛ آرتریت روماتوئید؛ ایزوفلاون. Background and Objectives The aim of this study was to investigate the effect of isolated soy protein on prevention of rheumatoid arthritis in collagen-induced rats. Methods A total of 24 female Sprague-Dawley rats (body weights: 180-200g) were randomly divided into four equal groups including normal; control of rheumatoid arthritis; rheumatoid arthritis + isolated soy protein (7g/kg); rheumatoid arthritis + dexamethasone (1mg/kg). Experimentally rheumatoid arthritis in rats was induced by subcutaneous injection of collagen ΙΙ emolsified in Incomplete Frund s Adjuvant in days 1 and 7. Treatments were gavaged to animals for 30 days once a day. The severity of rheumatoid arthritis symptoms in paws were daily measured in double blind format by standard method. The statistical comparison between the experimental groups was performed by Independent -samples t- test and One-Way ANOVA using SPSS software. Results The clinical symptoms of rheumatoid arthritis started from day 17.4±2.4 20±4 and 14.1±1.9 in isolated soy protein dexamethasone and control groups respectively (P پروتئین سویا؛ آرتریت روماتوئید؛ ایزوفلاون Keywords: Soybean Proteins; Arthritis Rheumatoid; Isoflavones. 5 12 M M Shahi مجید محمد شاهی No S A Mahboob سلطانعلی محبوب No F Heidari فاطمه حیدری No

تعیین میزان کم‌خونی در بیماران بستری با عفونت باکتریال حاد در بیمارستان‌های قم در سال 1386 عوامل خطر مختلفی که شناخته‌شده‌ترین آن‌ها نقص سیستم ایمنی است، در ابتلا به عفونت‌های باکتریال نقش دارند. طبق مطالعات جدید، کم‌خونی به عنوان یک عامل زمینه‌ساز عفونت‌های باکتریال، مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه با هدف تعیین میزان شیوع آنمی در بیماران بستری با عفونت باکتریال حاد و تعیین رابطه احتمالی کم‌خونی به عنوان عامل مستعدکننده‌ای برای ابتلا به عفونت باکتریال حاد، انجام گرفت. روش بررسی این مطالعه به صورت توصیفی- مقطعی می‌باشد که طی آن 311 بیماری که ابتلای آن‌ها به عفونت باکتریال حاد، با توجه به بررسی مدارک موجود در بیمارستان‌های کامکار- عرب نیا و کودکان فاطمی- سهامیه در سال 1386 محرز شده بود؛ بررسی شدند. اطلاعات جمع‌آوری شده شامل: سن، جنس، هموگلوبین روز اول بستری، روز سوم و روز ترخیص، هماتوکریت روز اول بستری، روز سوم و روز ترخیص، MCV،MCH ، MCHC، WBCروز اول بستری و روز چهارم، Diff روز اول بستری و روز چهارم، ESR،CPR، حداکثر میزان تب، نوع بیماری و وجود بیماری مزمن یا سیگاری بودن بیمار بود. از آمار توصیفی به منظور توصیف اطلاعات از طریق درصد، میانگین، انحراف معیار و از آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و اسپیرمن) جهت تعیین عوامل مورد پرسش و رابطه آن با کم‌خونی استفاده شد. 05/0P حد معنی‌داری اختلاف‌ها تلقی گردید. یافته‌ها بر اساس هموگلوبین، 134 نفر از بیماران (9/43%) مبتلا به آنمی همراه بودند که این تعداد را 36 نفر مرد (9/26%) و 98 نفر زن (1/73%) تشکیل می‌داد. در بین نوزادان هیچ مورد آنمیک مشاهده نگردید. 57% شیرخواران آنمیک بودند. بیماران مبتلا به لنفادنیت چرکی بیشترین میزان آنمی (75%) را به خود اختصاص دادند. نتیجه‌گیری به طور متوسط درصد آنمی در بیماران مطالعه حاضر 1/2 برابر بیشتر از جمعیت عادی جامعه قم و به تفکیک در هریک از گروه‌های سنی مختلف است. این اختلاف مؤید آن است که شیوع آنمی در بیماران بستری با عفونت باکتریال حاد بسیار شایع‌تر از جمعیت عادی جامعه می‌باشد. از طرفی بررسی این موضوع که، آیا وجود آنمی عامل مستعدکننده‌ای برای ابتلا به عفونت باکتریال حاد است، احتیاج به مطالعات بیشتری دارد. اما آن‌طور که به نظر می‌رسد سطح هموگلوبین و شدت بیماری با یکدیگر در تقابل هستند و بر روی یکدیگر اثر مستقیم دارند. کلید واژه‌ها: آنمی؛ عفونت باکتریال؛ بیماران؛ قم، ایران. Background and Objectives Immunosuppression is regarded among the risk factors for bacterial infection. But in recent studies anemia was considered a predisposing factor for bacterial infections. The main goals of this study was to assess the rate of anemia in hospitalized patients with acute bacterial infection and to determine the relationship between anemia and bacterial infection as a predisposing factor. Methods 311 hospitalized patients whose bacterial infection was well documented based on the files present in Kamkar Arabnia Fatemi and Sahamieh hospitals in Qom Iran were selected for the present study. They were categorized into various age groups from newborns to the elderly. The data included age sex Hb of the patients the first third and discharge day HCT in the first third and discharge day MCV MCH MCHC WBC in the first third fourth day Diff in the first and fourth days ESR CRP maximum of fever and disease chronic disease smoking. A P آنمی؛ عفونت باکتریال؛ بیماران؛ قم، ایران. Anemia; Bacterial Infections; Patients; Qom Iran 13 21 M R Ghadir محمد رضا قدیر No A A Riahin علی اکبر ریاحین No A H Ghanuni امیرحسین قانونی No

ارزیابی کیفیت زندگی بیماران آفازی ناشی از استروک مغزی مراجعه‌کننده به مراکز چکیده زمینه و هدف نظر به این‌که بهبودی برای بیماران ابقایافته از استروک اغلب ناکامل است و نقصان نورولوژیک باقی‌مانده را در پی دارد، لذا ارزیابی پیامد عملکرد بیماران مذکور از سه بعد فیزیکی، اجتماعی و هیجانی که به عنوان کیفیت زندگی تلقی می‌شوند در تصمیم‌گیری برای مراقبین سلامت و درمان مفید می‌باشد. مطالعات معدودی نیز در این زمینه صورت گرفته است. هدف از این مطالعه به دست آوردن میانگین نمره کیفیت زندگی در بیماران استروک آفازیک در چهار سطح و مقایسه آن با نمره کیفیت زندگی که عدد 5 در جمعیت سالم می‌باشد، است. روش بررسی این مطالعه به‌ روش توصیفی‌ـ مقطعی انجام گرفت، و جامعه آن را بیماران سکته مغزی آفازیک (105 نفر) مراجعه‌کننده به مراکز درمانی شهر همدان که تشخیص آن‌ها با کلینیک و یافته‌های رادیولوژیک تأیید شده بود؛ تشکیل ‌می‌دادند. این بیماران واجد معیارهای ورود به مطالعه بوده و 6 ماه از ابقای آنان بعد از ابتلا می‌گذشت. روش نمونه‌گیری به صورت غیرتصادفی و مبتنی بر هدف بود و در آن وضعیت روحی، ارتباطی، انرژی و فیزیکی به صورت کمی اندازه‌گیری شد. برای جمع‌آوری اطلاعات از پرسشنامه SAQOL-39 استفاده گردید. یافته‌ها در این مطالعه جمعیت زنان (1/58%) بیشتر از مردان به دست آمد. بیشترین درصد (42%) بیماران آفازیک، 86-71 ساله بودند و کمترین درصد بیماران را (7/6%) گروه سنی 50-39 ساله تشکیل می‌داد. بیشترین میانگین نمره کیفیت زندگی در بیماران مورد مطالعه مربوط به وضعیت روحی‌ـ روانی 17/2 و کمترین آن مربوط به وضعیت انرژی 49/1 بود. میانگین نمره کیفیت زندگی در کل جامعه بیماران مورد مطالعه 88/1 به دست آمد. نتیجه‌گیری یافته‌های مطالعه حاضر می‌تواند به فراهم آوردن حمایت‌های خاص جهت مداخله در بهبود کیفیت زندگی بیماران استروک آفازیک منجر شود. پیشنهاد می‌گردد کیفیت زندگی قبل از استروک در یک فرد، با بعد از استروک در همان فرد مقایسه شود و به لحاظ آن‌که هیچ سرویس اختصاصی برای مراقبین افراد استروک یافته وجود ندارد برنامه مداخله‌ای گذارده شود، تا با کم شدن استرس ارتباط آن‌ها با بیماران بهتر گردد. کلید واژه‌ها: کیفیت زندگی؛ سکته مغزی؛ آفازی. Background and Objectives As clinical improvement of patients surviving stroke is frequently incomplete and is followed by residual neurologic deficit evaluation of the consequent function of these patients in three respects i.e; physical social and emotional which are considered as quality of life is useful in decision making for health care providers. Since few studies have been carried out in this regard the aim of the present study was to obtain the average life quality score in four levels in aphasic stroke patients and comparing it with the quality of life score of the healthy population which is 5. Methods This study was a deh1ive-cross sectional research carried out on 105 aphasic stroke patients referring to medical centers in Hamadan Iran. Their diagnoses were confirmed by clinical and radiological findings. These patients were eligible for the study and had survived the stroke for at least six months. Sampling was non randomized and goal-oriented. Dependent variables included psychological communicational energy and physical status of the patients measured quantitatively. Data were gathered using the SAQOL-39 questionnaire. Results In this study the female population (58.1%) was greater than the male. The greater number of the aphasic patients (42%) was between 71 to 85 years old and the smallest number (6.7%) was between 39 to 50 years old. The greatest average score of life quality in the studied patients was related to the psychological state (2.17) while the smallest was related to the energy state (1.49). Average score of the life quality in the total population of the studied patients was calculated to be (1.88). Conclusion The findings of the present study can lead to special supportive measures with the aim of improving life quality in aphasic stroke patients. We suggest that life quality of the patient after stroke should be compared to his/her own quality of life before stroke. Because there is no special service for care providers of stroke patients an international program should be planned so that by reducing stress they could have a better relation with the patients. Keywords: Life Quality; Stroke; Aphasia. کیفیت زندگی؛ سکته مغزی؛ آفازی. Life Quality; Stroke; Aphasia 21 29 M Mazdeh مهردخت مزده No A Yaghobi افسانه یعقوبی No

اثر کلونیدین بر فعالیت همودینامیک در بیماران تحت معاینه کلانژیوپانکراتوگرافی رتروگراد چکیده زمینه و هدف تغییرات سیستم اتونومیک در طی ERCP (Endoscopic Retrograde Cholangiopancreatography) باعث افزایش فشار خون، ضربان قلب و کاهش اشباع اکسیژن شریانی می‌شود. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر پیش داروی کلونیدین بر روی فشار خون سیستولیک، تعداد ضربان قلب و اشباع اکسیژن شریانی در طی ERCP انجام گردید. روش بررسی این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی بر روی 40 بیمار تحت ERCP انجام شد. بیماران به دو گروه 20 نفری تقسیم شدند. گروه اول هیچ‌گونه دارویی دریافت نکردند. به بیماران گروه دوم 2 ساعت قبل از انجام ERCP کلونیدین به مقدار 2/0 میلی‌گرم داده شد. فشار خون، تعداد ضربان قلب و اشباع اکسیژن شریانی تمام بیماران قبل، حین و بعد از ERCP ثبت گردید. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های مربع کای، تی و آنالیز واریانس اندازه‌گیری‌های مکرر در سطح معنی‌داری 05/0P< تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها در این پژوهش سن، جنس، فشار خون سیستولیک، ضربان قلب و اشباع اکسیژن شریانی قبل از اینداکشن در دو گروه مورد مطالعه یکسان بود. تغییرات فشار خون سیستولیک و ضربان قلب بیماران در زمان‌های مختلف سنجش (حین و بعد از آندوسکوپی) در گروه کلونیدین به صورت واضحی کمتر بود ( به ترتیب 004/0P< و 017/0P Background and Objectives Autonomic system changes during ERCP lead to increased blood pressure(BP) and heart rate (HR) and decrease in arterial O2 saturation(SPO2). This study was carried out with the objective of evaluating the clonidine pre-medication effects on systolic BP HR and SPO2 during ERCP. Methods This randomized clinical trial study was conducted on 40 ERCP candidates. Patients were classified into two groups. The first group did not receive any premediacation. The patients of second group were given 0.2 mg clonidine 2 hours before ERCP. BP HR and SPO2 of all patients were recorded before during and after ERCP. The collected data were analyzed using chi-square t-test and repeated measures ANOVA (P0.05). Analysis of variance of systolic BP HR and SPO2 showed that SBP and HR changes were significantly lower in the clonidine group at different times (during and after endoscopy) {in the order P Clonidine; Cholangiopancreatography; Endoscopic Retrograde; Conscious Sedation; Premedication. کلونیدین؛ کلانژیوپانکراتوگرافی؛ آندوسکوپی رتروگراد؛ آرام‌بخشی با حفظ هوشیاری؛ پیش‌دارو. 29 34 M Davoodi مریم داودی No A R Khalilian علی رضا خلیلیان No S Bidani سعید بیدانی No Kh Mani Kashani خسرو مانی کاشانی No

مطالعه روند اسپرماتوژنز و نقش حفاظتی عنصر روی در بیضه یک سمت بعد از وارد آمدن ضربه بلانت به بیضه طرف مقابل موش صحرایی نابالغ نژاد ویستار چکیده زمینه و هدف در مورد اثر ترومای بلانت یک‌طرفه بیضه بر عملکرد و ساختمان بیضه طرف مقابل تاکنون گزارشات ضد و نقیضی منتشر شده است. این مطالعه با هدف تعیین عواقب ترومای بلانت یک‌طرفه بیضه بعد از گذشت یک دوره اسپرماتوژنز (معادل 40 روز) بر تعداد اسپرماتیدهای گرد و دراز، سلول‌های اسپرماتوگونی، اسپرماتوسیت‌های اولیه، سلول‌های لیدیگ و سرتولی و هم‌چنین ساختمان این سلول‌ها در بیضه سمت مقابل و تعیین اثر عنصر روی بر تغییرات بالا انجام گرفت. روش بررسی در این مطالعه تجربی 30 سر موش صحرایی نابالغ نژاد ویستار با سن 7 هفته انتخاب و به سه گروه مساوی(10 (n=تقسیم شدند. گروه اول به عنوان شاهد بودند که بیضه سمت چپ آن‌ها تحت بیهوشی عمومی مورد جراحی قرار گرفت. در گروه دوم و سوم ترومای بلانت بر بیضه سمت چپ وارد شد که باعث پاره شدن غلاف سفید بیضه گردید. در گروه سوم، بلافاصله پس از ضربه، سولفات روی با دوز 30 میلی‌گرم بر کیلوگرم به صورت داخل صفاقی تزریق و سپس به مدت 40 روز روی با دوز روزانه واحد (part per million) ppm500 و به صورت خوراکی تجویز شد. پس از این مدت موش‌ها کشته شده و بیضه سمت راست از بدن موش‌ها خارج گردید. پس از انجام مراحل مختلف تهیه لام و رنگ‌آمیزی هماتوکسیلین‌- ائوزین، تعداد اسپرماتیدهای گرد و دراز، سلول‌های اسپرماتوگونی، اسپرماتوسیت‌های اولیه، سلول‌های لیدیگ و سرتولی و هم‌چنین ساختمان این سلول‌ها مورد بررسی قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون ANOVA و آزمون‌های تکمیلی توکی و دانکن تجزیه و تحلیل شدند و 05/0P< سطح معنی‌داری اختلاف‌ها قرار داده شد. یافته‌ها اختلاف تعداد اسپرماتیدهای گرد و دراز، سلول‌های اسپرماتوگونی، اسپرماتوسیت اولیه، سلول‌های لیدیگ و سرتولی در سه گروه مورد مطالعه معنی‌دار نبود. (05/0P>). تغییرات هیستولوژیک در سلول‌های سرتولی و بینابینی در دو گروه دوم و سوم مشاهده گردید. اثر حمایتی روی بر تعداد و ساختمان سلول‌های ژرم معنی‌دار نبود (05/0P>). نتیجه‌گیری بر اساس این مطالعه ضربه بلانت یک‌طرفه بیضه بعد از گذشت 40 روز تعداد اسپرماتیدهای گرد و دراز، سلول‌های اسپرماتوگونی، اسپرماتوسیت اولیه، سلول‌های لیدیگ و سرتولی بیضه سمت مقابل را تغییر نمی‌دهد. این تحقیق، مطالعه طولانی‌مدت بافت بیضه بعد از ضربه بلانت با استفاده از میکروسکوپ الکترونی به صورت اختصاصی پیشنهاد می‌نماید. کلید واژه‌ها: ضربه بلانت یک‌طرفه؛ بیضه؛ روی؛ موش صحرایی؛ اسپرماتوژنز. Background and Objectives There has so far been controversy among researches about the effect of unilateral blunt testis trauma on structure and function of contra lateral testis. This study was designed to evaluate the effect of unilateral blunt testicular trauma after a time span of spermatogenesis (40 days) on the number of round and elongated spermatic cells spermatogonia primary spermatocyte sertoli and leydig cells of contra-lateral testis as well as to assess the protective effect of zinc on unilateral blunt testicular trauma. Methods In this experimental study 30 pre-pubertal male Wistar rats (age 7 weeks) were divided into three equal groups (n=10). Group 1(control) underwent a sham operation of the left testis under general anesthesia. Rats in group II and group III (with blunt testicular trauma) were subjected to left blunt testicular trauma to rupture the tunica albuginea. In group III just after the trauma 30 mg/kg zinc sulfate were given intra-peritoneally followed by admission of Zn for 40 days at a dose of 500 parts per million (ppm) /day orally. Later on all rats were sacrificed and their right testes were removed and after histological processing and staining by H & E method the samples were evaluated by counting round and elongated spermatid cells spermatogonia primary spermatocyte sertoli and leydig cells and also by cell structures study. Data were analyzed using ANOVA Tukey and Duncan's tests and pvalue of 0.05). Histological changes in sertoli and leydig cell were seen. Therefore the protective effect of zinc was not significant on germ cell proliferation and structure. Conclusion The results suggest that unilateral blunt testis trauma after time course of 40 days has no effect on germ cell layers and leydig and sertoli cells proliferation. This study suggests long term evaluation of testes after blunt trauma with use of electron microscope. Keywords: Unilateral Blunt Trauma; Testis; Zinc; Rat; Spermatogenesis. ضربه بلانت یک‌طرفه؛ بیضه؛ روی؛ موش صحرایی؛ اسپرماتوژنز. Unilateral Blunt Trauma; Testis; Zinc; Rat; Spermatogenesis. 35 40 Gh Saki قاسم ساکی No K Radan کاظم رادان No Sh Radmehr شاهرخ مصطفی رادمهر No

تأثیر ورزش بر فراخوانی حافظه در یادگیری اجتنابی غیرفعال در موش‌های سفید بزرگ آزمایشگاهی نر جوان زمینه و هدف ورزش یک تمرین رفتاری ساده و در عین حال گسترده می‌باشد که سیگنال‌های متوالی مرتبط با فرآیندهای سیستم عصبی مرکزی متنوع سلولی و مولکولی را فعال می‌کند. تأثیر ورزش بر سیستم عصبی و حافظه از مسائلی است که در سال‌های اخیر بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با هدف تعیین اثرات ورزش بر یادگیری، تثبیت و فراخوانی حافظه در رت‌های جوان انجام گرفت. روش بررسی در این تحقیق تجربی 50 رت نر نژاد ویستار با متوسط سنی 4-3 ماه به طور تصادفی به 5 گروه 10 تایی تقسیم شدند. گروه کنترل ابتدا در دستگاه اجتنابی غیرفعال آموزش دیده و 10 دقیقه، 24 ساعت، 10 روز و 3 ماه بعد مورد آزمایش قرار گرفتند. دو گروه ورزشی از رت‌ها در دستگاه تریدمیل با سرعت 17 متر در دقیقه برای 10 روز و 3 ماه، ورزش کردند و سپس توسط دستگاه اجتنابی غیرفعال آموزش دیده و 10 دقیقه و 24 ساعت بعد تست گردیدند. دو گروه ورزشی دیگر جهت بررسی اثر ورزش در فراخوانی حافظه، ابتدا توسط روش اجتنابی غیرفعال آموزش دیده و 10 دقیقه و 24 ساعت بعد تست شدند. این گروه سپس در دستگاه تریدمیل مانند دو گروه ورزشی قبلی ورزش کردند. این گروه‌ها بعد از اتمام ورزش مجدداً آزمایش شدند. تجزیه و تحلیل یافته‌ها با استفاده از آزمون‌های T و Paired T انجام گرفت. یافته‌ها در این مطالعه ورزش کوتاه‌مدت (10روز) و بلندمدت (3 ماه) قبل از آموزش، زمان تأخیر را در یادگیری اجتنابی غیرفعال به طور معنی‌داری) 05/0(P افزایش داد، اما ورزش کوتاه‌مدت و بلندمدت بعد از آموزش تأثیر معنی‌داری بر زمان تأخیر در مقایسه با قبل از ورزش نداشت. نتیجه‌گیری بنابرین می‌توان نتیجه‌گیری نمود که در مطالعه حاضر فعالیت فیزیکی و ورزش اثر مثبت بر تثبیت حافظه و یادگیری دارد، اما تأثیر معنی‌داری بر فراخوانی ندارد. کلید واژه‌ها: ورزش؛ فراخوانی حافظه؛ تریدمیل؛ رت؛ یادگیری اجتنابی. Background and Objectives Exercise seems to be a simple and widely practiced behavior that activates molecular and cellular signaling cascades involved in various central nervous system processes. There has been more attention to the effects of exercise on nervous system and memory during recent years. So we decided to examine the effects of treadmill exercise on memory consolidation and retrieval in young rats by passive avoidance learning. Methods In this study fifty male Wistar rats (3-4 months old) were randomly divided into five groups (n=10). Those in the control group were trained in passive avoidance box and tested 10 min 24 hrs 10 days and 3 months later. Two groups exercised in treadmill one hour at 17 m/min for 10 days and 3 months respectively and then were trained in passive avoidance box and tested 10 min and 24 hrs later. Data were analyzed using T and paired T tests. The other two groups for research effects of exercise in memory retrieval first were trained and tested 10 days and 24 hrs later and then exercised in treadmill like the other two groups; the latter groups were tested after exercise. Results The obtained results showed that short–term (10 days) and long – term(3 months) exercise before training had significant (P ورزش؛ فراخوانی حافظه؛ تریدمیل؛ رت؛ یادگیری اجتنابی. Exercise; Mental Recall; Exercise Test; Retention (Psychology); rat Avoidance Learning. 41 49 H Saadati حکیمه سعادتی No Sh Babri شیرین ببری No N Ahmadiasl ناصر احمدی اصل No M Mashhadi محمد مشهدی No

بررسی میزان بهبود خودبه‌خودی ریفلاکس وزیکویورترال اولیه در کودکان ایرانی زمینه و هدف تجربیات موجود در مورد ریفلاکس وزیکویورترال در مراکز مختلف متفاوت است. هدف از این مطالعه تعیین میزان بهبود خودبه‌خودی ریفلاکس ادراری در کودکان ایرانی و بررسی سیر بیماری در این گروه از بیماران می‌باشد. روش بررسی در این مطالعه توصیفی 1278 بیمار مبتلا به عفونت ادراری که از سال 1378 تا مرداد ماه 1386 به کلینیک نفرولوژی اطفال ارجاع داده شده بودند؛ مورد بررسی قرار گرفتند. 533 نفر دچار ریفلاکس وزیکویورترال اولیه بودند. بیماران بعد از تشخیص، روی پروفیلاکسی قرار گرفتند و پی‌گیری سالیانه ریفلاکس توسط RNC انجام شد. در موارد شکست درمان طبی و تشکیل اسکار جدید، درمان جراحی آنتی‌ریفلاکس صورت گرفت. یافته‌ها در این پژوهش ۵۳۳ بیمار مبتلا به ریفلاکس وزیکویورترال اولیه بررسی شدند. میانگین سنی مبتلایان به ریفلاکــس 4/2±7/3 سال بود. میانگین زمان پی‌گیری مبتلایان به ریفلاکس 2/2±3/3 سال، طی این مدت از ۲۷۹ بیمار، بهبودی خودبه‌خودی در ۱۱۱ مورد (۴۰٪) مشاهده گردید. میانگین زمان بهبود از زمان تشخیص 1±5/1 سال (از ۲ ماه تا ۶ سال) بود. میزان بهبودی با افزایش شدت ریفلاکس کمتر می‌شد، به طوری‌که برای درجاتI تا V به ترتیب بهبودی در ۶۳%، ۵۷%، ٢٧%، ٢٢% و ۱۰% موارد دیده شد. در طول پی‌گیری ۲۷ بیمار (۱۰%) تحت جراحی آنتی‌ریفلاکس قرار گرفتند. نتیجه‌گیری با توجه به نتایج خوب بالینی درمان طبی، به ویژه در مورد ریفلاکس‌های درجه 1 تا 4، درمان با آنتی‌بیوتیک خوراکی همراه با پی‌گیری دقیق توصیه می‌گردد. کلید واژه‌ها: عفونت ادراری؛ ریفلاکس وزیکویورترال؛ بهبود خودبه‌خودی؛ کودک. Background and Objectives Experience with vesicoureteral reflux (VUR) differs in different centers and there are lots of controversies surrounding this issue. The aim of this study was to evaluate Spontaneous resolution and prognosis of the disease among Iranian children. Methods In this case series study 1278 children with urinary tract infection and visited at pediatric nephrology clinic in Tehran Iran during 1999-2007 were studied. Primary VUR was found in 533 Patients. Following the diagnosis the patients received prophylactic antibiotic and were annually followed with radionucleo cystography (RNC). Patients underwent surgery in case the medical treatment failed (breakthrough infection) or new renal scar formation. Results 533 patients with VUR were studied. Patients mean age with VUR was 3.7±2.4 years (range: 2 days to 18 years old). During an average follow-up duration of 3.3+2.2 years spontaneous resolution was observed in 40% of 279 patients who had follow-up RNCs. The mean interval between VUR diagnosis and spontaneous resolution was 1.5+ 1 years (range: 2 months to 6 years). The resolution rate was decreased with increment of reflux grade so that for grades I to V VUR was resolved in 63% 57% 27% 22% and 10% of the cases respectively. Anti reflux surgery was performed in 27(10%) of patients during follow-up. Conclusion Based on the excellent results obtained from clinical therapy using low dose antibiotics it is recommended that VUR grades 1 to 4 be managed medically with low-dose oral antibiotic prophylaxis and close follow-ups. Keywords: Urinary Tract Infection; Vesico-Ureteral Reflux; Spontaneous Resolution; Chil عفونت ادراری؛ ریفلاکس وزیکویورترال؛ بهبود خودبه‌خودی؛ کودک. Urinary Tract Infection; Vesico-Ureteral Reflux; Spontaneous Resolution; Chil 49 58 M Sharifian مصطفی شریفیان No M Akhavan محسن اخوان سپهی No

گزارش یک مورد نادر میلولیپوم بسیار بزرگ آدرنال زمینه و هدف میلولیپوم آدرنال یک وضعیت خوش‌خیم نادر است. اغلب این تومورها به صورت اتفاقی موقع تصویربرداری کشف می‌شوند. بیماران بدون علامت با ضایعه کوچک باید پی‌گیری شوند. اما موارد علامت‌دار، تومورهای دارای عملکرد و ضایعات بزرگ اندیکاسیون جراحی دارند. معرفی مورد بیمار آقای 45 ساله، چاق با درد پشت و پهلوی چپ و با سابقه هیپرلیپیدمی مراجعه نمود. برای بیمار سونوگرافی و سی‌تی‌اسکن شکم درخواست شد، که به طور اتفاقی توده بزرگ در آدرنال راست به ابعاد 1622 سانتی‌متر با دانسیته چربی در داخل آن گزارش گردید. پس از بررسی‌های لازم از نظر فعالیت هورمونی، به دلیل اندازه بسیار بزرگ و به جهت پیشگیری از پارگی خودبه‌خود بیمار تحت عمل جراحی آدرنالکتومی راست قرار گرفت. کلید واژه‌ها: غدد آدرنال؛ میلولیپوم؛ غدد درون‌ریز. Background and Objectives Adrenal myelolipoma is a rare benign condition. Most of these tumors are diagnosed as incidental findings during imaging. The asymptomatic patient with small lesion should be followed but the symptomatic patient with functional tumor and large lesion requires surgery . Case Report The 45 year-old male patient referred to the hospital. He was obese and suffering from back and left flank ache. He had also a history of hyper-lipidemia. He was sent for an Abdominal Sonogram and CT scan. Quite accidentally a huge mass with the dimensions of 22Í16cm and fat density within was observed in the right adrenal. Then the required investigations regarding hormonal activity were conducted. Finally due to the big size of the mass in order to prevent it from spontaneous rupture he underwent the right adrenalectomy operation . Keywords: Adrenal Glands; Myelolipoma; Endocrine Glands. غدد آدرنال؛ میلولیپوم؛ غدد درون‌ریز. Adrenal Glands; Myelolipoma; Endocrine Glands. 59 63 P Shapoori پروین شاپوری No