jalali 1386 4 9 gregorian 2007 6 30 1 2 online 1 fulltext

بررسی اثر دیلتیازم موضعی بر شکایات بیماران پس از جراحی آنال بررسی اثر دیلتیازم موضعی بر شکایات بیماران پس از جراحی آنال دکترسید جلال اسحق حسینی* ایمان احمدی ** دکتر احمد کچویی*** دکتر سید ابوالقاسم اسحق حسینی * دکتر حمید رضا حاج آقاجانی **** دکتر محمد حسین یوسفی ***** * بورد تخصصی جراحی عمومی، دانشگاه علوم پزشکی قم ** دانشجوی پزشکی (اینترن) ،دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم ***استادیار جراحی عمومی، دانشگاه علوم پزشکی قم ****دکترای داروسازی ***** پزشک عمومی، Mph ، دانشگاه علوم پزشکی قم چکیده زمینه و هدف بیمارانی که تحت عمل جراحی آنال قرار می گیرند، پس از عمل و در دوران نقاهت، از عوارضی چون درد و اجابت مزاج دردناک شکایت دارند. دیلتیازم موضعی که با انسداد کانال های کلسیمی فیبرهای عضلات صاف، فشار اسفنکترآنال را می کاهد، احتمالاً در کنترل دردهای یاد شده موثر است. این مطالعه بر آن است که اثر تجویز موضعی دیلتیازم را بر کنترل شکایات بیماران بعد از عمل جراحی آنال بررسی نماید. روش بررسی این کارآزمایی بالینی تصادفی به صورت دو سوکور، در جمعیت بیمارانی که تحت عمل جراحی آنال قرار گرفته بودند، انجام گرفت. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه دارو و دارونما تقسیم شدند. در هر دو گروه از ژل حاوی دیلتیازم یا ژل به عنوان دارونما، دو بار در روز و هر بار به اندازه یک اینچ در موضع جراحی استفاده می شد و همه ی بیماران دو بار بعد از عمل جراحی- یک بار در روز دوم و یک بار نیز در روز هفتم- برای ثبت شکایات ویزیت شدند. یافته ها درد بیماران و درد هنگام اجابت مزاج بیماران در روز دوم پس از عمل در گروه دارو نسبت به گروه دارونما کاهش معنی داری را نشان داد. درد در کلیه افراد گروه دارو، هفت روز پس از عمل جراحی کاملاً برطرف شده بود، در حالی که در گروه دارونما در روز هفتم،13% بیماران هنوز از درد شکایت داشتند. در بیماران تحت درمان با دیلتیازم موضعی عارضه ی ناخواسته ای گزارش نشد. نتیجه گیری بر اساس نتایج بدست آمده از این تحقیق، ژل دیلتیازم 2% بر کاهش درد و درد موقع اجابت مزاج پس از جراحی های آنال با تکنیک جراحی استاندارد، کاملا موثر است. کلید واژه ها: جراحی کولون و راست روده، شقاق مقعد، بواسیر، فیستول راست روده، دیلتیازم نویسنده مسئول: دانشجوی پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم e-mail: imanahmadi2000@yahoo.com تاریخ دریافت: 17/5/86 تاریخ پذیرش:18/6/86 The Efficacy of Diltiazem Gel on Diminution of Patients Complaints After Anal Surgery J. Ashagh Hosseeyni MD* A. Ahmadi MD** A. Kachooie MD*** A. Ashagh Hosseyni MD**** H.R. Haj Aghajani PharmD***** M.H. Yosefi MD& MPH ****** * General Surgeon Qom University of Medical Sciences ** Medical Student Islamic Azad University Qom Branch *** Assistant Professor of General Surgery Qom University of Medical Sciences **** General Surgeon Qom University of Medical Sciences ***** Pharmacologist ******General Practitioner Qom University of Medical Sciences Background and objectives Local pain and painful defecation are common patients complaints after anal surgery. Topical diltiazem a calcium channel blocker can decrease the tonicity of smooth muscles of anal sphincter and probably decrease the aforementioned painful condition. This study evaluates the efficacy of topical diltiazem gel on these complaints. Methods In this double-blind randomized placebo-controlled study patients received either diltiazem gel or placebo (a gel not containing diltiazem) in inch at the site of operation twice per day. All patients were followed up on 2nd and 7th postoperative days for scoring of complaints. Results The pain and painful defecation decreased significantly in second day in patients received diltiazem. Pain was completely alleviated in all patients received diltiazem in 7th postoperative day. But in the placebo group pain was reported by some of the patients in this day. No unwanted effect was reported in patients received diltiazem. Conclusion Topical 2% diltiazem gel is effective on alleviation of pain and pain during defecation after standard anal surgery. Keyword: Colorectal Surgery Fissure in Ano Hemorrhoid Fistula Rectum Diltiazem Corresponding Author: Medical Student Islamic Azad University of Qom email: imanahmadi2000@yahoo.com جراحی کولون و راست روده، شقاق مقعد، بواسیر، فیستول راست روده، دیلتیازم جراحی کولون و راست روده، شقاق مقعد، بواسیر، فیستول راست روده، دیلتیازم 15 22 S J Ashagh Hosseeyni سیدجلال اسحاق حسینی No I Ahmadi ایمان احمدی No A Kachooie احمد کچویی No سید ابوالقاسم اسحاق حسینی No H R Aghajani حمید رضا آقاجانی No M H Yosefi محمد حسین یوسفی No

بررسی الگوی مقاومت به آنتی بیوتیک ها در گاستروانتریت شیگلایی و مقایسه شاخص ESR در آنها با گاستروآنتریت های ویروسی در بیمارستان حضرت علی اصغر(ع) تهران 85 - 1375 بررسی الگوی مقاومت به آنتی بیوتیک ها در گاستروانتریت شیگلایی و مقایسه شاخص ESR در آنها با گاستروآنتریت های ویروسی در بیمارستان حضرت علی اصغر(ع) تهران 85 - 1375 دکتر علیرضا ناطقیان* دکتر سیما بیژنی** *فوق تخصص بیماریهای عفونی کودکان، دانشگاه علوم پزشکی ایران ** استادیار ،دانشگاه علوم پزشکی ایران چکیده زمینه وهدف شیگلوز از عفونت های شایع دوران کودکی است. میزان مقاومت سویه های مختلف در نقاط مختلف جهان و متغیر و در حال افزایش است. از آنجا که مصرف بی دلیل آنتی بیوتیک ها برای هر مورد گاستروانتریت حاد صورت می گیرد، می تواند در آینده به افزایش بیشتر مقاومت به آنتی بیوتیک ها منجر شود، در این مطالعه محققین به بررسی میزان سدیمانتاسیون خون در بیماران مبتلا به گاستروآنتریت حاد پرداخته اند. روش بررسی در این مطالعه مقطعی پرونده ی 117 بیمار که به عنوان جمعیت نمونه مورد بررسی قرار گرفت. میانگین و انحراف معیار برخی شاخص های فاز التهابی در دو زیر گروه مبتلایان به گاستروآنتریت شیگلایی و ویروسی با استفاده از تست تی نمونه های مستقل نیز با هم مقایسه شدند. یافته ها متوسط سن کودکان 49 ماه که نیمی از آنها مذکر بودند. شایع ترین شیگلای جداشده سروگروه سونئی بود حداکثر موارد شیگلوز به طور معناداری بالاتر از گاستروانتریت ویروسی بود. نتیجه گیری با توجه با الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی به نظر می رسد که استفاده از کوتریموکسازول برای موارد مشکوک به شیگلوز پیش از آماده شدن پاسخ تست های و مقاومت آنتی بیوتیکی چندان اثربخش نباشد. هم چنین نرمال بودن میزان رسوب گلبول های قرمز به نفع اتیولوژی ویروسی بوده و می تواند در کنار سایر شواهد در تصمیم گیری برای عدم مصرف آنتی بیوتیک در نظر گرفته شود. کلید واژه ها: گاستروآنتریت، شیگلا، مقاومت باکتری به دارو، آنتی بیوتیک ها، آزمایش سدیمانتاسیون نویسنده مسئول: گروه عفونی دانشگاه علوم پزشکی ایران تاریخ دریافت: 27/5/86 تاریخ پذیرش:26/6/86 e-mail:nateghian@hotmail.com The Trend of Antibiotic Resistance in Shigellosis and the Diagnostic Value of Erythrocyte Sedimentation Rate for Its Differentiation from Viral Gastroenteritides in Aliasghar Children Hospital Tehran (1996-2006) A.R. Nateghian MD* S. Bijani MD ** * Consultant in Pediatric Infectious Diseases Iran University of Medical Sciences ** Assistant Professor Iran University of Medical Sciences Background and objectives As a common infectious disease in childhood shigellosis has a variety of seasonal and microbiologic patterns and there is a concerning trend of resistance in various parts of the world and even a single country. Inappropriate empiric therapy for any acute episode of gastroenteritis which might be based on lab studies could potentially lead to even further resistance. In this report the erythrocyte sedimentation rate was studied in patients with acute gastroenteritis. Methods Medical records of 117 patients were reviewed in this study. The mean and standard deviation of some of the acute phase inflammatory indicators were compared in two groups of shigellosis and viral gastroenteritides using independent samples t test. Results The mean age of the patients was 49 months and almost half of them were male. Shigella sonnei was the commonest species isolated from these patients. Shigellosis was found to be more frequent during August to October. After 2001 resistance to ampicillin and cotrimoxazole was observed in 75% and 90% of isolates respectively. A few cases were resistant to third generation of cephalosporins (< 3%). In shigellosis the erythrocyte sedimentation rate was significantly higher than viral gastroenteritis. Conclusion Empiric use of cotrimoxazole is no longer recommended in children suspicious of contracting shigellosis in Tehran. To avoid unnecessary preh1ion of antibiotics for acute gastroenteritis a normal result of erythrocyte sedimentation rate might be helpful. Keywords: Gastroenteritis Shigella Bacterial Antibiotic Resistance Antibiotics Erythrocyte Sedimentation Rate Corresponding Author: Department of Infectious Diseases Iran University of Medical Sciences email: nateghian@hotmail.com گاستروآنتریت، شیگلا، مقاومت باکتری به دارو، آنتی بیوتیک ها، آزمایش سدیمانتاسیون Gastroenteritis Shigella Bacterial Antibiotic Resistance Antibiotics Erythrocyte Sedimentation Rate 23 30 A R Nateghian علیرضا ناطقیان No S Bijani سیما بیژنی No

مقایسه تأثیرنیکاردیپین خوراکی و سولفات منیزیوم داخل وریدی در درمان دردهای زودرس زایمانی مقایسه تأثیرنیکاردیپین خوراکی و سولفات منیزیوم داخل وریدی در درمان دردهای زودرس زایمانی دکتر مینو موحدی * دکتر فاطمه آقایی زاده ** مژده قاسمی*** * عضو هیأت علمی گروه زنان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان **رزیدنت زنان ومامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان ***کارشناس مامایی ( مسئول دفتر پژوهشی ) ، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان چکیده زمینه و هدف 2% از کل زایمان ها قبل از هفته 32 حاملگی و 5/12% قبل از هفته 37 حاملگی به وجود می آید. مهار دارویی انقباضات شایع¬ترین استراتژی به کار رفته در درمان دردهای زودرس زایمانی است. نیکاردیپین ازمهارکننده های انقباضات در مدل های حیوانی است. سولفات منیزیم نیز در درمان زایمان زودرس به کار می رود، لذا هدف ازاین مطالعه مقایسه تأثیر نیکاردیپین خوراکی با سولفات منیزیوم داخل وریدی در درمان دردهای زودرس زایمانی است. روش بررسی این بررسی یک مطالعه کارآزمایی بالینی است جمعیت مورد مطالعه شامل 125 بیمار با سن حاملگی بین 24 تا 34 هفته دارای دردهای زودرس زایمانی بودند که به صورت تصادفی در 2 گروه دریافت کننده نیکاردپیین و سولفات منیزیوم قرار گرفتند . به گروه اول نیکاردیپین و گروه دوم سولفات منیزیوم دریک دوز اولیه و دوز نگهدارنده داده شد. یافته ها بین دو گروه مورد بررسی از نظر خصوصیات مادر ( سن حاملگی و دیلاتاسیون ) اختلاف آماری مشاهده نشد، اگرچه از نظر گراویدیتی اختلاف معنی دار بود. بین تعداد بیمارانی که از هر گروه به درمان جواب داده بودند و نیز مدت زمان لازم برای توقف انقباضات اختلاف معنی دار مشاهده شد. نتیجه گیری نتایج این تحقیق حاکی از آن است که در گروه دریافت کننده سولفات منیزیوم ، پاسخ به درمان بیشتر از گروه نیکاردیپین بوده و مدت زمان پاسخ به درمان نیز کمتربوده است، ولیکن عوارض مادری بیشتری نسبت به گروه اول که دریافت کننده نیکاردیپین خوراکی بودند نشان دادند . کلید واژه ها : سولفات منیزیوم ، نیکاردیپین ، زایمان زودرس، انقباظ رحم نویسنده مسئول: کارشناس مامایی ( مسئول دفتر پژوهشی ) دانشگاه علوم پزشکی اصفهان تاریخ دریافت: 23 /1/ 86 تاریخ پذیرش:11/6/86 email: md_ghasemi Comparison of Oral Nicardipine and Intravenous Magnesium Sulfate for Preterm Labor Pain Management M. Movahedi MD* F. Aghaie Zadah MD** M. Ghasemi BSc*** *Assistant Professor of Obstetrics and Gynecology Isfahan University of Medical Sciences ** Resident of Obestetrics and Gynecology Isfahan University of Medical Sciences ***Midwife Isfahan University of Medical Sciences Background and objectives 2% of all pregnancies terminate before 32 weeks and 12.5% of them before 37 weeks of gestation. Medical treatment by contraction inhibitors is the most common strategy for management of preterm labor pain. Nicardipine is a dihy<font>drop</font>yridine used for inhibition of contractions in animal models. In the clinical setting the most common medication used for management of preterm labor pain is magnesium sulfate. This study aims to compare the effectiveness and side effects of oral nicardipine and intravenous magnesium sulfate in treatment of preterm labor pain. Methods 125 pregnant women with a gestational age of 24-34 weeks and preterm labor pain were entered into this clinical trial. They were randomly divided into two groups of nicardipine and magnesium sulfate. The medications were administered in loading and maintenance doses. Results Two groups were not significantly different in terms of gestational age and cervical dilatation but their gravity differed significantly. But response to treatment and the time needed for complete inhibition of contractions were significantly different in these groups. Conclusion In magnesium sulfate group the response to primary treatment was higher and the time needed to stop the contractions was shorter in comparison to the nicardipine group. But maternal side effects were higher in the former group. Keywords: Magnesium Sulfate Nicardipine Preterm Labor Pain Inhibition of Contractions Corresponding Author: Bachelor of Midwife Isfahan University of medical Sciences email: md_ghasemi@yahoo.com سولفات منیزیوم ، نیکاردیپین ، زایمان زودرس، انقباظ رحم Magnesium Sulfate Nicardipine Preterm Labor Pain Inhibition of Contractions 31 38 M Movahedi مینو موحدی No F Aghaie Zadah فاطمه آقایی زاده No M Ghasemi مژده قاسمی md_ghasemi@yahoo.com No

بررسی کفایت همودیالیز در بیماران همودیالیزی دایمی مراجعه کننده به بیمارستان های کامکار و حضرت ولی عصر)عج) بررسی کفایت همودیالیز در بیماران همودیالیزی دایمی مراجعه کننده به بیمارستان های کامکار و حضرت ولی عصر)عج) استان قم در سال 1385 سید مجید موسوی موحد* طاهره کمیلی موحد** احمد کمیلی موحد*** معصومه دولتی**** *استادیار، فوق تخصص نفرولوژی، دانشگاه علوم پزشکی قم **کارشناس ارشد بیوشیمی ، دانشگاه علوم پزشکی قم ***پزشک عمومی ****کارشناس ارشد ژنتیک ، دانشگاه علوم پزشکی قم چکیده زمینه وهدف همودیالیز به عنوان یکی از روش های درمانی نگهدارنده در مرحله پایانی بیماری کلیوی (ESRD)به شمار می رود. با توجه به این که دیالیز ناکافی به عنوان یک عامل خطر افزایش مرگ و میر بیماران به حساب می آید از این رو تعیین کفایت دیالیز در این بیماران اهمیت بسیار زیادی دارد. هدف از این مطالعه تعیین کفایت دیالیز در بیماران همودیالیزی دایمی در بیمارستان کامکار و حضرت ولی عصر)عج) استان قم بوده است. روش بررسی این مطالعه، به روش توصیفی- تحلیلی در سال 1385 انجام شد. متغیرها شامل سن، جنس، قد، وزن و زمان دیالیز است. اطلاعات توسط پرسش نامه جمع آوری شد و مقادیر pKT/V dKT/VeKT/V و URR محاسبه گردید. همه اطلاعات توسط آزمون های آماری T،دقیق فیشرو ضریب همبستگی پیرسون مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. یافته ها از 238 بیمار 7/51 % مرد و 3/48 % زن بودند. میانگین سن 79/16 ± 27/55 بود. میانگین dKT/V eKT/V pKT/V و URR به ترتیب برابر با 232/0 ± 03/1 ، 196/0 ± 89/0 ، 254/0± 18/1 و 42/8 ± 46/57 بود. درصد دیالیز کافی در pKT/V eKT/V وURR به ترتیب برابر با 5/26% ، 5/44% و 21% بود. میانگین سن در گروه با دیالیز تعدیل شده ناکافی از گروه دیالیز تعدیل شده کافی بیشتر بود و آزمون T ارتباط آماری معنی داری را بین این دو نشان داد آزمون دقیق فیشر ارتباط آماری معنی داری را بین دیالیز تعدیل شده کافی با جنس مونث و هم چنین بین کفایت دیالیز تعدیل شده با URR نشان داد. اما آزمون کای دو ارتباط آماری معنی داری بین کفایت دیالیز تعدیل شده و بیماری زمینه ای نشان نداد. نتیجه گیری یافته های این تحقیق حاکی از عدم کفایت دیالیز در اکثر بیماران بود. بنابراین باید مطالعات دیگری با تعداد نمونه بیشتر به منظور شناخت علت عدم کفایت دیالیز انجام شود. کلید واژه ها: همودیالیز، دیالیز، دیالیزکلیوی تاریخ دریافت: 17/5/86 تاریخ پذیرش:14/6/86 نویسنده مسئول :کارشناس ارشد بیوشیمی ، دانشگاه علوم پزشکی قم Assessment of Adequacy of Dialysis in Patients under Continuous Hemodialysis in Kamkar and Hazrat Vali Asr Hospitals State of Qom 2006 S. M. Mousavi Movahed MD* T. Komeili Movahed MSc** A Komeili Movahed MD ***M. Dolati MSc **** * Assistant Professor of Biotechnology Qom University of Medical Sciences **Biochemist Qom University of Medical Sciences ***General Practitioner **** Geneticist Qom University of Medical Sciences Background and objectives Hemodialysis is one of the therapeutic modalities of the end stage renal disease (ESRD). As inadequate dialysis is considered a risk factor leading to higher morbidity and mortality determination of adequacy of dialysis is necessary. This study was conducted to determine adequacy of dialysis in continuous hemodialysis patients in Kamkar and Hazrat Vali Asr Hospitals in the state of Qom Iran. Methods This cross sectional deh1ive-analytic study was conducted in 2006. The study variables were age gender height weight and duration of dialysis. Data were collected by a questionnaire and URR dKt/V eKt/V and pKt/V were calculated. For statistical analysis t-test Fisher s exact test and Pearson correlation were employed. Results Of 238 patients 51.7% and 48.3% were males and females respectively. The average age was 55.27 ± 16.79 years. Mean values of dKt/V eKt/V pKt/V and URR were 1.03 ± 0.232 0.89 ± 0.196 1.18 ± 0.254 and 57.46 ± 8.42 respectively. The percent of adequate dialysis in eKt/V pKt/V and URR were 26.5% 44.5% and 21% respectively. The mean age of insufficient eKt/V group was higher than adequate eKt/V group and t test showed a significant statistical correlation. Fisher s exact test showed a significant correlation between adequate eKt/V and female gender and also between eKt/V and URR. But chi-square test did not show a significant correlation between eKt/V and underling disease. Conclusion We found that hemodialysis is inadequate in a high number of patients. Further studies with larger sample numbers are recommended to determine the underlying cause of this inadequacy. Keywords: Hemodialysis Dialysis End Stage Renal Disease Corresponding Author: Department of Biochemistry Qom University of Medical Sciences email: t_komeili_m@yahoo.com همودیالیز، دیالیز، دیالیزکلیوی Hemodialysis Dialysis End Stage Renal Disease 45 52 S M Mousavi Movahed سیدمجید موسوی موحد No

مطالعه نقش درمانی الیگونوکلئوتیدهای حاوی CpG در مدل موشی آسم آلرژیک زمینه و هدف افزایش فعالیت پاسخ های ایمنی وابسته به Th2 در آسم و سایر بیماری-های آتوپیک باعث بروز علایم پاتولوژیک مختلف از جمله افزایش IgE در این بیماران می شود. استفاده از مواد تعدیل کننده سیستم ایمنی مانند الیگونوکلئوتیدهای حاوی بازهای سیتوزین – گوانین در دو دهه اخیر توجه محققین زیادی را به خود جلب کرده است. در این مطالعه نقش درمانی الیگونوکلئوتیدهای حاوی CpG در مدل موشی آسم آلرژیک مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی در این مطالعه عصاره آلرژی زای گرده گیاه سلمه تره تهیه و از طریق صفاقی به موش های BALB/c تزریق شد تا در آنها حساسیت ایجاد شود. به منظور بررسی نقش درمانی ترکیبات CpG در بهبود علایم آلرژی در مدل موشی، الیگونوکلئوتیدهای حاوی CpG از طریق بینی تجویز شد. پس از این مرحله موش ها کشته شده و سلول های طحالی به مدت سه روز در مجاورت آلرژن کشت داده شدند.در خاتمه میزان ترشح IFN-γ به عنوان شاخص فعالیت Th1 به روش الایزا اندازه گیری شده و با گروه های کنترل مورد مقایسه قرار گرفت. یافته ها این مطالعه نشان داد که تجویز اولیگونوکلئوتیدهای CpG در موش های حساس شده در مقایسه با موش هایی که فقط از آنتی ژن یا الیگونوکلئوتیدهای فاقد CpG به عنوان درمان استفاده کرده بودند، میزان IFN-γ رابه طور معنی دار افزایش داد. هم چنین سطح تولید IgE نیز در این گروه از موش ها به میزان چشمگیری کمتر از گروه های کنترل بود. نتیجه گیری نتایج حاصل از این تحقیق که حاکی از افزایش ترشح IFN-γ در موش¬های درمان شده با CpG است و نشان می دهد که این ماده قادر است پاسخ های ایمنی را به سمت Th1 سوق داده و از شدت پاسخ های وابسته به Th2 بکاهد . در نتیجه این اثر تنظیم کنندگی CpG میزان ترشح آنتی بادی IgE که یک عامل موثر در بروز علایم آسم می باشد نیز می کاهد. لذا به نظر می رسد که از ترکیبات نوکلئوتیدی حاوی CpG می توان در تعدیل پاسخ های ایمنی و تظاهرات آسم آلرژیک نسبت به گیاه حساسیت زای سلمه تره استفاده کرد . آسم ، CpG ODN ، الیگونوکلئوتیدها،کنوپودیوم آلبوم 7 15 طاهره موسوی No علیرضا سالک مقدم No

بررسی ارتباط آنتی بادی ضد اسپرم با ریسک فاکتورهای تشکیل دهنده آن در مردان نابارور زمینه و هدف مطالعات نشان داده اند که آنتی بادی ضد اسپرم (ASA) ( Antisperm Antibody) می تواند با باروری تداخل نماید . ASA می تواند در سرم یا مایع منی مردان از طریق آزمایشات متعددی مشخص گردد. در این مطالعه درصد ASA از کلاس IgG در مردان زوج های نا بارور شهر خرم آباد به وسیله تست واکنش آگلوتیناسیون مختلط(Mixed Antiglobulin Reaction MAR) مستقیم تعیین گردید. به علاوه ریسک فاکتورهای تشکیل دهنده ASA به منظور بررسی ارتباط آنها با ASA مورد ارزیابی قرار گرفتند. روش بررسی 200 مرد به عنوان بخشی از ارزیابی ناباروری جهت تعیین ASA مورد بررسی قرارگرفتند. بیماران بر اساس درصد ASA 10%>یا 10% گروه بندی شدند. ریسک فاکتورهای تشکیل دهنده ASA شامل واریکوسل، فتق و عفونت های تناسلی ادراری برای هر گروه لحاظ گردید. آنالیز آماری با استفاده از آزمون Fishers exact انجام گرفت. یافته‌ها نتایج نشان داد که 5/18% از جمعیت مورد مطالعه دارای آنتی بادی ضد اسپرم بودند. سابقه واریکوسل باوجود ASA به روش MAR مستقیم ارتباط معنی داری داشت. ولی سابقه فتق باوجود ASA به روش MAR مستقیم ارتباط نداشت. سابقه ابتلا به عفونت های تناسلی ادراری باوجود ASA به روش MAR مستقیم ارتباط معنی داری نشان داد. نتیجه گیری این یافته ها نشانگر که دست کاری ساختمان های طنابی شامل وازدفران با تشکیل ASA ارتباط ندارد، اگرچه واریکوسل وسابقه عفونت های تناسلی ادراری ریسک فاکتورهای مهمی برای تولید ASA می باشند. Background and objectives Several studies have demonstrated that antisperm antibody (ASA) can interfere with fertilization. ASA can be detected in the serum or semen by different tests. In this study the percentage of ASA-IgG was determined by the direct mixed antiglobulin reaction (MAR) test in men from infertile couples in Khorramabad city. Furthermore the risk factors of formation of ASA were evaluated to determine the correlation between these factors and presence of ASA. Methods 200 men were tested for ASA as a part of the infertility evaluation. Patients were grouped according to percentage of ASA of < 10% or ≥ 10%. Risk factors for ASA (varicocele hernia and genitourinary infections) were considered for each group. Statistical analysis was performed using Fishers exact test. Results ASA was detected in 18.5% of the studied cases. Prior varicocele was significantly associated with presence of ASA detected by direct MAR. Prior hernia was not associated with presence of ASA detected by direct MAR. Prior genitourinary infections were significantly associated with presence of ASA detected by direct MAR. Conclusion These findings suggest that manipulation of cord structures including vas deferens is not associated with formation of ASA; however varicocele and prior genitourinary infections are significant risk factors for the development of ASA. آنتی بادی ضد اسپرم،ناباروری مردان، ناباروری ، ‌واکنش آنتی گلوبولین مختلط Antisperm Antibody Infertility Mixed Antiglobulin Reaction 39 45 F. Shahsavar MSc فرهاد شاهسوار No A. R. Kheirollahi MD عبد الرضا خیرالهی No

بررسی مقایسه ای اثر بخشی تتراسایکلین و محلول آب اکسیژنه موضعی در ترمیم زخم های صورت زمینه و هدف ترمیم زخم ها یی که ناشی از تروما بوده یا آن که به دلیل عمل جراحی ایجاد شده اند با مراقبت های پیش و پس از عمل جراحی یا تروما ارتباط نزدیکی دارد. امروزه بر سر انتخاب روش درمان در زخم ها اختلاف نظر وجود دارد. این اختلاف نظر به و یژه در مورد کاربرد موضعی ترکیبات مورد استفاده وجود دارد. این پژوهش، سعی دارد اثر بخشی تتراسایکلین و آب اکسیژنه موضعی در ترمیم زخم های تروماتیک صورت را مورد بررسی قرار دهد. روش بررسی این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی بود که بر روی 76 نفر از بیماران دارای زخم درناحیه صورت انجام گرفت. بیماران با روش تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند، در گروه اول از تجویز موضعی محلول پراکسید هیدروژن 2% و گروه دوم به مدت 5 روز تحت درمان با پماد استریل تتراسایکلین 1% قرار گرفتند. در چهارمین روز پس از ترمیم، روند بهبود زخم با توجه به الگوی طراحی شده ای مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها دو گروه تتراسایکلین و آب اکسیژنه از نظر فاصله لبه های زخم از یکدیگر ، اریتم و پاره شدگی اختلاف معنی داری را نشان ندادند. نتیجه گیری با توجه به نتایج پژوهش به نظر می رسد که اثر بخشی تتراسایکلین موضعی و پراکسید هیدروژن بر تسریع روند بهبود زخم های تروماتیک صورت اختلاف آماری معنی داری با هم ندارند. کلید واژه ها: التیام زخم ،ترمیم بافت، آب اکسیژنه، تتراسایکلین تاریخ دریافت:2/2/86 تاریخ پذیرش:10/6/86 نویسنده مسئول: گروه گوش و حلق و بینی(گروه جراحی )، دانشگاه علوم پزشکی قم Background and objectives Wound repair after a surgical operation or traumatic injuries is a coordinated process which is highly dependent to the pre- and post-operative or traumatic care. There is no consensus on the best wound care method and application of topical therapeutic agents including diluted oxygen peroxide solution and antibiotics. This study is aimed to compare the healing effects of oxygen peroxide and tetracycline ointment in management of traumatic facial injuries. Methods 76 patients divided into two groups were entered into this randomized clinical trial. All patients sustained facial injuries requiring primary repair. The first group received 2% topical oxygen peroxide solution for 5 days and the second group received sterile 1% tetracycline topical ointment for 5days. At the end of the fourth day wound healing status was assessed with a chart designed for this purpose. Results No statistically significant difference was observed between the tetracycline and hydrogen peroxide groups in regards to the distance of wound margins erythema and dehiscence. Conclusion According to our results there is no difference in the effects of hydrogen peroxide solution or tetracycline ointment on the healing of traumatic facial wounds. Keywords: Wound Healing Tissue Repair Hydrogen Peroxide Tetracycline Corresponding Author: Department of Otolaryngology (Surgery) Qom University of Medical Sciences التیام زخم ،ترمیم بافت، آب اکسیژنه، تتراسایکلین Wound Healing Tissue Repair Hydrogen Peroxide Tetracycline 53 58 B Barati بهروز براتی No H Abbasi حامد عباسی No

گزارش مورد نادری از آنوریسم شریانی آئورتوایلیاک و کلیه نابجای لگنی زمینه و هدف به طور کلی آنوریسم شریانی به اتساع بازگشت ناپذیر یک شریان به میزان حداقل5/1 برابر قطر طبیعی آن اطلاق می گردد. آنوریسم آئورت شکمی(AAA) Abdominal aortic aneurysm عمدتاً در شریان اینفرارنال رخ می دهد. این بیماری غالباً در مردان دیده می شود و زمینه فامیلی وابسته به جنس در مورد آن بیان شده است. آنوریسم ایلیاک ندرتاً به تنهایی رخ داده و معمولاً همراه با آنوریسم آئورت است. در این مقاله گزارش یک مورد نادر از همراهی آنوریسم آئورت و آنوریسم ایلیاک دو طرفه و نیز کلیه نابجای لگنی در سمت راست ارایه می شود که شرح وضعیت بالینی، روش های تشخیص و مدیریت آن در پی خواهد آمد. معرفی مورد بیمار مرد 71 ساله، سیگاری با سابقه دردهای مبهم شکمی از 3 ماه قبل بدون تغییر در اجابت مزاج یا علایم دیگر به پزشک مراجعه کرده است. این درد در قسمت میانی شکم و نیز ناحیه فوقانی شکم متمرکز بوده و به سمت کمر تیر می کشیده و بنابراظهار بیمار با فعالیت فیزیکی تشدید شده است. ولی ارتباطی با غذا خوردن و موقعیت یا وضعیت قرارگیری بیمار نداشته است. در سابقه پزشکی افزایش فشار خون شریانی وجود دارد و به همین علت داروهای کاهنده فشارخون مصرف می کرده است. در معاینه بیمار یک توده ضربان دار در قسمت میانی شکم موجود و قابل لمس بود. در سی تی اسکن شکم و لگن اتساع آئورت شکمی و شریان های ایلیاک دو طرفه که پایین تر از شرایین کلیوی آغاز شده بود مشاهده گردید. و کلیه راست به صورت نابجا در سمت راست لگن مشاهده شد، سایر احشای شکمی فاقد ضایعه بودند. کلمات کلیدی: آنوریسم آئورت شکمی، کلیه نابجای لگنی، آنوریسم Background and objectives Arterial aneurysm is defined as a dilatation that exceeds 1.5 times the normal diameter. Abdominal aortic aneurysm (AAA) frequently involves infra-renal arteries. The common iliac and internal iliac vessels may also be involved. This disease usually involves males with a familial and sex-linked pattern. In this article a case of abdominal aortic aneurysm (AAA) along with bilateral iliac arteries aneurysm and right ectopic kidney is reported. Case The patient was a 71-year-old man smoker who suffered from vague abdominal pains for 3 months without any changes in bowel habits or other symptoms. The pain was localized in mid-abdomen and upper abdomen radiating to the back and aggravating by physical exercise but it would not change with feeding or position. In past medical history hypertension was noticed for which the patient was on antihypertensive medications. Physical examination revealed a pulsating palpable mass in mid-abdomen. CT scanning showed dilation of abdominal aorta below the renal arteries as well as bilateral iliac artery aneurysms. The right kidney was ectopically located in right pelvis and other abdominal organs were found normal. Keywords: Abdominal Aortic Aneurysm Ectopic Kidney Aneurysm آنوریسم آئورت شکمی، کلیه نابجای لگنی، آنوریسم Abdominal Aortic Aneurysm Ectopic Kidney Aneurysm 59 64 A Rabani عباس ربانی No H Bateni حامد باطنی No