مجله دانشگاه علوم پزشکی قم

زمینه و هدف: رضایتمندی زناشویی و سازگاری همسران، محور و کانون بنیاد خانواده است که تحت تأثیر عوامل مختلفی قرار دارد. یکی از این عوامل، وضعیت شغلی هریک از همسران است. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی میزان رضایت زناشویی در زنان پرستار شهر خلخال انجام گرفت.

روش بررسی: این تحقیق به روش توصیفی - مقطعی روی 120 نفر از زنان پرستار شهر خلخال در سال 1393 انجام شد. روش نمونه‌گیری به‌صورت غیراحتمالی در دسترس بود. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه رضایت از زندگی زناشویی (Enrich) گردآوری شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های کولموگروف- اسمیرنوف، ضریب همبستگی اسپیرمن، تی مستقل، واریانس یک‌طرفه، فریدمن و رگرسیون خطی چندگانه در سطح معنی‌داری، 05/0>p تجزیه‌ و تحلیل شدند.

یافته‌ها: تعداد کل نمونه‌ پژوهش، شامل 120 پرستار زن با میانگین سنی 52/6±03/34 سال بود. 99 نفر (5/82%) دارای رضایتمندی بسیار بالا، 14 نفر (7/11%) رضایتمندی بالا و 7 نفر (8/5%) دارای رضایتمندی متوسط بودند. بین میزان رضایتمندی جنسی با تعداد دفعات تماس جنسی (001/0>p) و شغل همسر (04/0>p)، رابطه معنی‌داری وجود داشت. متغیرهای پیش‌بینی‌کننده مؤثر در ایجاد رضایت زناشویی به ترتیب مربوط به متغیر تعداد فرزند (01/0>p، 64/2=Beta) و سابقه کار (04/0>p، 85/1=Beta) بود.

نتیجه‌گیری: در این مطالعه میزان رضایت زناشویی در پرستاران خلخال در محدوده بالا گزارش شد. شاید بتوان با بررسی کامل‌تر و وسیع‌تر، علت بالا بودن این رضایت را در پرستاران یافت. همچنین شناسایی عوامل ارتقادهنده رضایت زناشویی می‌تواند به‌عنوان راهکاری برای آموزش همسران گروه‌های دیگر صنفی و شغلی که میزان رضایت در آنها پایین است به‌کار رود.