مقالات منتخب برای انتشار در شماره‌های آتی
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- واحد علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران
2- دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران. ،rezatabaei1345@yahoo.com
2- دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران. ،
چکیده: (238 مشاهده)
زمینه: اضطراب یکی از شایع‌ترین اختلال‌های روان‌شناختی است که می‌تواند پیامدهای قابل‌توجهی بر ابعاد فردی، اجتماعی و بین‌فردی زندگی افراد داشته باشد. هدف پژوهش حاضر، مقایسه سبک‌های حل مسئله، حساسیت به طرد، تفکر ارجاعی و ادراک از خویشتن در افراد دارای تشخیص اضطراب و افراد عادی بود.
روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی و با طرح علی–مقایسه‌ای انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه افراد دارای تشخیص اضطراب مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر قم در سال ۱۴۰۳ و نیز افراد عادی بود که بدون تشخیص اضطراب و با اهداف دیگر به این مراکز مراجعه کرده بودند. نمونه‌گیری به روش در دسترس انجام شد. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه حساسیت به طرد داونی و فلدمن (1996)، پرسشنامه سبک‌های حل مسئله کسیدی و لانگ (1996)، پرسشنامه تفکر ارجاعی اهرینگ و همکاران (2011) و پرسشنامه ادراک از خویشتن پورحسین (1386) استفاده شد. داده‌ها با بهره‌گیری از آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (تحلیل واریانس چند متغییره) و با استفاده از نرم‌افزار SPSS-26 تجزیه‌وتحلیل شدند.
یافته‌ها: یافته ها نشان داد بین دو گروه در بعضی از متغیرها تفاوت معنی دار وجود دارد. به طور مشخص متغیرهای ادراک خود (154/. = η² و 221/23 = F و 01/0>p)، درماندگی(253/. = η² و 465/43 = F و 01/0>p)، مهارگری (047/. = η² و 261/6 = F و 01/0>p)، خلاقیت (129/. = η² و 907/18 = F و 01/0>p) ، اعتماد (249/. = η² و 511/42 = F و 01/0>p)، گرایش (229/. = η² و 932/37 = F و 01/0>p) و تفکر ارجاعی(212/. = η² و 373/34 = F و 01/0>p) در بین دو گروه تفاوت معناداری نشان داد. اندازه اثر این تفاوت‌ها از کوچک تا بزرگ متغیر بود و بیشترین اندازه اثر در متغیرهای درماندگی و اعتماد مشاهده شد. در مقابل، متغیرهای اجتناب و حساسیت به طرد تفاوت معناداری بین گروه‌ها نداشتند.
نتیجه‌گیری: توجه به سبک‌های حل مسئله، تفکر ارجاعی و ادراک از خویشتن در افراد دارای تشخیص اضطراب می‌تواند نقش مؤثری در فرایند تشخیص و طراحی مداخلات درمانی هدفمند ایفا کند.
روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی و با طرح علی–مقایسه‌ای انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه افراد دارای تشخیص اضطراب مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر قم در سال ۱۴۰۳ و نیز افراد عادی بود که بدون تشخیص اضطراب و با اهداف دیگر به این مراکز مراجعه کرده بودند. نمونه‌گیری به روش در دسترس انجام شد. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه حساسیت به طرد داونی و فلدمن (1996)، پرسشنامه سبک‌های حل مسئله کسیدی و لانگ (1996)، پرسشنامه تفکر ارجاعی اهرینگ و همکاران (2011) و پرسشنامه ادراک از خویشتن پورحسین (1386) استفاده شد. داده‌ها با بهره‌گیری از آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (تحلیل واریانس چند متغییره) و با استفاده از نرم‌افزار SPSS-26 تجزیه‌وتحلیل شدند.
یافته‌ها: یافته ها نشان داد بین دو گروه در بعضی از متغیرها تفاوت معنی دار وجود دارد. به طور مشخص متغیرهای ادراک خود (154/. = η² و 221/23 = F و 01/0>p)، درماندگی(253/. = η² و 465/43 = F و 01/0>p)، مهارگری (047/. = η² و 261/6 = F و 01/0>p)، خلاقیت (129/. = η² و 907/18 = F و 01/0>p) ، اعتماد (249/. = η² و 511/42 = F و 01/0>p)، گرایش (229/. = η² و 932/37 = F و 01/0>p) و تفکر ارجاعی(212/. = η² و 373/34 = F و 01/0>p) در بین دو گروه تفاوت معناداری نشان داد. اندازه اثر این تفاوت‌ها از کوچک تا بزرگ متغیر بود و بیشترین اندازه اثر در متغیرهای درماندگی و اعتماد مشاهده شد. در مقابل، متغیرهای اجتناب و حساسیت به طرد تفاوت معناداری بین گروه‌ها نداشتند.
نتیجه‌گیری: توجه به سبک‌های حل مسئله، تفکر ارجاعی و ادراک از خویشتن در افراد دارای تشخیص اضطراب می‌تواند نقش مؤثری در فرایند تشخیص و طراحی مداخلات درمانی هدفمند ایفا کند.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
حق تالیف (کپی رایت) برای مولفان محفوظ است.
صاحب امتیاز: دانشگاه علوم پزشکی قم
ناشر: انتشارات دانشگاه علوم پزشکی قم
شاپا چاپی: 7799-1375
شاپا الکترونیک: 1375-2008
ایمیل مجله: journal@muq.ac.ir
j.muq.ac@gmail.com
