جلد 20 -
جلد 20 - صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.USWR.REC.1403.184
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Abasi A, Shahshahani S, Hatamizadeh N, Hosseinzadeh S. The relationship between compliance with rehabilitation programs and self-efficacy among people with physical disabilities. Qom Univ Med Sci J 2026; 20
URL: http://journal.muq.ac.ir/article-1-4220-fa.html
URL: http://journal.muq.ac.ir/article-1-4220-fa.html
عباسی اسما، شهشهانی سهیلا، حاتمی زاده نیکتا، حسین زاده سمانه. بررسی رابطه بین خودکارآمدی و پایبندی به توصیه توانبخشی در افراد دارای معلولیت جسمی حرکتی. مجله دانشگاه علوم پزشکی قم. 1405; 20 ()
اسما عباسی1 
، سهیلا شهشهانی*2 ، نیکتا حاتمی زاده1 ، سمانه حسین زاده3
، سهیلا شهشهانی*2 ، نیکتا حاتمی زاده1 ، سمانه حسین زاده3
1- دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی
2- دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی ،sol_shah@yahoo.com
3- دانشگاه علوم‌پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ایران
2- دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی ،
3- دانشگاه علوم‌پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ایران
چکیده: (244 مشاهده)
هدف: افراد دارای معلولیت خدمات توانبخشی متعددی نیاز دارند و پایبندی به درمان توانبخشی در تاثیرگذاری درمان نقش مهمی دارد. این مطالعه با هدف تعیین رابطه بین خودکارآمدی و پایبندی به توانبخشی در افراد دارای معلولیت جسمی‌حرکتی اجرا شد.
روش‌بررسی: در این مطالعه توصیفی‌تحلیلی، 61 نفر از افراد دارای معلولیت جسمی‌حرکتی مراجعه‌کننده به مراکز کاردرمانی و فیزیوتراپی کرمانشاه شرکت داشتند. معیارهای ورود به مطالعه شامل رضایت‌آگاهانه شرکت در پژوهش، سن 18 تا 60 سال، گذشتن 3 تا 12 ماه از شروع معلولیت، گذشتن حداقل سه ماه از شروع توانبخشی و شرکت درحداقل سه جلسه توانبخشی و عدم‌مصرف هر گونه داروی روانپزشکی بود. شرکت کنندگان به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر و پرسشنامه پایبندی به توصیه‌های توانبخشی جمع آوری شد. با توجه به نرمال نبودن پراکندگی نمرات خودکارآمدی ارتباط بین خودکارآمدی و پایبندی به توصیه‌توانبخشی، با آزمون‌‌های نان‌پارامتریک کروسکال-والیس و یومن‌ویتنی بررسی شد. آنالیز داده‌ها در سطح معنی‌داری 05/0 با استفاده از نرم‌افزار 26-SPSS انجام شد.
یافته‌ها: شرکت‌کنندگان مطالعه درطیف سنی 95/12±08/32 سال قرار داشتند. میانگین و انحراف معیار نمره خودکارآمدی کل 37/14 ± 13/43 (در محدوده متوسط) بود. پایبندی به توصیه حضور مرتب در جلسات توانبخشی (90%<) و توصیه انجام تمرینات توانبخشی در منزل (50%<) به ترتیب 9/45% و 5/42% و میزان پایبندی توانجو به توصیه تهیه وسیله کمک توانبخشی، 8/73% بود. براساس نظر شخصی، 3/80 درصد از شرکت‌کنندگان، معتقد بودند به برنامه‌های توانبخشی خود پایبند هستند. اگرچه بین نمره کل خودکارآمدی و پایبندی به درمان همبستگی آماری معنادار مشاهده نشد (05/0 ≤P)، اما بین بعد میل به گسترش و تلاش برای کامل‌کردن تکلیف از خودکارآمدی با پایبندی به برنامه توانبخشی از دید توانجو (002/0= P) و بعد میل به مقاومت و رویارویی با موانع با حضور منظم در جلسات توانبخشی (023/0= P) ارتباط آماری معنادار وجود داشت.
نتیجه‌گیری:
با توجه به این که میزان خودکارآمدی افراد دارای معلولیت جسمی حرکتی این مطالعه در حد متوسط بوده و کمتر از 50% افراد به توصیه انجام تمرینات توانبخشی در منزل پایبند بودند، اتخاذ راهکارهایی جهت افزایش خودکارآمدی و پایبندی به توصیه های توانبخشی لازم بنظر می رسد.
روش‌بررسی: در این مطالعه توصیفی‌تحلیلی، 61 نفر از افراد دارای معلولیت جسمی‌حرکتی مراجعه‌کننده به مراکز کاردرمانی و فیزیوتراپی کرمانشاه شرکت داشتند. معیارهای ورود به مطالعه شامل رضایت‌آگاهانه شرکت در پژوهش، سن 18 تا 60 سال، گذشتن 3 تا 12 ماه از شروع معلولیت، گذشتن حداقل سه ماه از شروع توانبخشی و شرکت درحداقل سه جلسه توانبخشی و عدم‌مصرف هر گونه داروی روانپزشکی بود. شرکت کنندگان به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر و پرسشنامه پایبندی به توصیه‌های توانبخشی جمع آوری شد. با توجه به نرمال نبودن پراکندگی نمرات خودکارآمدی ارتباط بین خودکارآمدی و پایبندی به توصیه‌توانبخشی، با آزمون‌‌های نان‌پارامتریک کروسکال-والیس و یومن‌ویتنی بررسی شد. آنالیز داده‌ها در سطح معنی‌داری 05/0 با استفاده از نرم‌افزار 26-SPSS انجام شد.
یافته‌ها: شرکت‌کنندگان مطالعه درطیف سنی 95/12±08/32 سال قرار داشتند. میانگین و انحراف معیار نمره خودکارآمدی کل 37/14 ± 13/43 (در محدوده متوسط) بود. پایبندی به توصیه حضور مرتب در جلسات توانبخشی (90%<) و توصیه انجام تمرینات توانبخشی در منزل (50%<) به ترتیب 9/45% و 5/42% و میزان پایبندی توانجو به توصیه تهیه وسیله کمک توانبخشی، 8/73% بود. براساس نظر شخصی، 3/80 درصد از شرکت‌کنندگان، معتقد بودند به برنامه‌های توانبخشی خود پایبند هستند. اگرچه بین نمره کل خودکارآمدی و پایبندی به درمان همبستگی آماری معنادار مشاهده نشد (05/0 ≤P)، اما بین بعد میل به گسترش و تلاش برای کامل‌کردن تکلیف از خودکارآمدی با پایبندی به برنامه توانبخشی از دید توانجو (002/0= P) و بعد میل به مقاومت و رویارویی با موانع با حضور منظم در جلسات توانبخشی (023/0= P) ارتباط آماری معنادار وجود داشت.
نتیجه‌گیری:
با توجه به این که میزان خودکارآمدی افراد دارای معلولیت جسمی حرکتی این مطالعه در حد متوسط بوده و کمتر از 50% افراد به توصیه انجام تمرینات توانبخشی در منزل پایبند بودند، اتخاذ راهکارهایی جهت افزایش خودکارآمدی و پایبندی به توصیه های توانبخشی لازم بنظر می رسد.
نوع مطالعه: مقاله پژوهشي |
موضوع مقاله:
مدیریت بهداشتی
دریافت: 1404/11/30 | پذیرش: 1405/2/27 | انتشار: 1405/1/10
دریافت: 1404/11/30 | پذیرش: 1405/2/27 | انتشار: 1405/1/10
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
حق تالیف (کپی رایت) برای مولفان محفوظ است.
صاحب امتیاز: دانشگاه علوم پزشکی قم
ناشر: انتشارات دانشگاه علوم پزشکی قم
شاپا چاپی: 7799-1375
شاپا الکترونیک: 1375-2008
ایمیل مجله: journal@muq.ac.ir
j.muq.ac@gmail.com
