fa نتایج بلند مدت درمان انسداد راه خروجی معده از طریق آندوسکوپی با استفاده از بالون مقاله پژوهشي Original Article <p dir="RTL"><strong>زمینه و هدف</strong></p> <p dir="RTL">اتساع تنگی راه خروجی معده <span dir="LTR">Gastric Outlet Obstruction (GOO)</span> به‌روش اتساع آندوسکوپیک با بالون <em><span dir="LTR">Endoscopic</span></em><span dir="LTR"> Balloon Dilatation (<em>EBD</em></span>) از روش‌های درمانی جدید برای بیماران مبتلا به تنگی فیبروتیک پیلور و دئودنال می‌باشد. با این‌حال در مطالعات گوناگون، نتایج حاصل از این روش بر اساس اتیولوژی منجر به انسداد، متفاوت گزارش شده&shy;است. هدف از اجرای طرح حاضر، تعیین میزان پاسخ دراز مدت به درمان بیماران مبتلا به <span dir="LTR">GOO</span> با روش <span dir="LTR">EBD</span> می‌باشد.</p> <p dir="RTL"></p> <p dir="RTL"><strong>روش بررسی</strong></p> <p dir="RTL">در طی مطالعه آینده‌نگر 3 ساله، 45 بیمار <span dir="LTR">GOO</span> تحت <span dir="LTR">EBD</span> قرار گرفتند<span dir="LTR">.</span> میانگین سنی بیماران</p> <p dir="RTL">&nbsp;1/18&plusmn; 7/43 سال بود و 7/86% بیماران مرد بودند. شدت درد شکم بلافاصله قبل از انجام دیلاتاسیون و یک‌ماه پس از آن بر مبنای آزمون <span dir="LTR">VAS</span> سنجیده شد. بیماران در یک‌ماه اول، هر هفته و سپس ماهانه پی‌گیری شدند که در این مدت 27% مجدداً تحت دیلاتاسیون با بالون قرار گرفتند.</p> <p dir="RTL"></p> <p dir="RTL"><strong>یافته‌ها</strong></p> <p dir="RTL">نتایج طی 8/5&plusmn; 9/9 ماه پی‌گیری و ثبت شد<span dir="LTR">.</span> شایع‌ترین اتیولوژی زمینه‌ای منجر به <span dir="LTR">GOO</span>، اولسر پپتیک (53%) گزارش گردید. 1/71% از بیماران &nbsp;<strong><span dir="LTR">(</span></strong><span dir="LTR">H. Pylori)</span>مثبت بودند. فراوانی پاسخ به روش درمانی با بالون 80% بود و در مجموع 8 بیمار برای درمان جراحی معرفی شدند. کاهش شدت درد شکم در بیماران پاسخ‌دهنده به درمان نسبت به سایرین معنی‌دار بود. بین میزان پاسخ به <span dir="LTR">EBD</span> و دو شاخص ابتلا به عفونت <span dir="LTR">H. Pylori</span> و مصرف سیگار رابطه معنی‌داری وجود نداشت.</p> <p dir="RTL"><strong>نتیجه‌گیری</strong></p> <p dir="RTL">دیلاتاسیون آندوسکوپیک با بالون روشی مؤثر و با نتایج بلند مدت مطلوب در درمان اکثر بیماران مبتلا به <span dir="LTR">GOO</span> محسوب می‌گردد.</p> <p>Background and Objective<br> Balloon dilatation of stricture is one of the new treatment methods for patients with<br> Gastric Outlet Obstruction (GOO). Prevalence and underlying etiologies of GOO in<br> various populations are different. The goal of the present study was to determine the<br> effectiveness of endoscopic balloon dilatation and factors that could affect method<br> advantage among patients with benign etiology for GOO.<br> Methods<br> Forty-five patients with symptoms of benign GOO were randomly selected. The mean<br> age of patients was 43.7&plusmn;18.1 years and 86.7% of them were men. Gastric outlet was<br> delineated using double channel videoendoscopy. The severity of gastric pain was<br> measured by VAS test immediately before and one month after balloon dilatation.<br> Patients were followed after procedure weekly (for the first month) and then monthly.<br> Balloon dilatation was repeated for 27% patients during the follow up period.<br> Results<br> Patients were followed for 9.9&plusmn;5.8 months. Furthermore, 71.1% were H. pylori positive.<br> Positive response percent to endoscopic balloon dilatation was 80% and eight patients<br> were took under surgical resection. Weight loss was seen frequently in the nonrespondent<br> group. The pain severity was significantly reduced in respondent subjects.<br> No meaningful correlations were found between the response to balloon dilatation and<br> positive H. pylori and cigarette smoking.<br> Conclusion<br> Endoscopic balloon dilatation is a safe and effective method for treating most of patients<br> with benign gastric outlet obstruction and has favorable long-term outcome.</p> آندوسکوپی, تنگی راه خروجی معده, دیلاتاسیون با بالون Endoscopy, Gastric Outlet Obstruction (GOO), Balloon Dilatation 47 53 http://journal.muq.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-454&slc_lang=fa&sid=1 J Sokri Shirvani جواد شکری شیروانی javadshokry@gmail.com Yes Babol University of Medical Sciences,� دانشگاه علوم پزشکی بابل AR Arefzadeh علیرضا عارف‌زاده No Tehran University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی تهران H Forotan حسین فروتن No Tehran University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی تهران H Ghofrani هادی غفرانی No Tehran University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی تهران SA Mirbagheri سید امیر میرباقری No Tehran University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی تهران