دوره 12، شماره 4 - ( تیر 1397 )                   جلد 12 شماره 4 صفحات 99-89 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران ، zohre.ghamari@yahoo.com
2- بیمارستان کامکار – عرب‌نیا، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران
3- بیمارستان شهید بهشتی، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران.
4- گروه اتاق عمل، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران.
چکیده:   (5445 مشاهده)
زمینه و هدف: تنش روانی یکی از مسائل شایع در حرفه پرستاری است که می‌تواند عواقب ناخوشایندی را برای پرستاران در پی داشته باشد، همچنین توانمندی روان‌شناختی به‌واسطه اثراتی‌که بر عملکرد حرفه پرستاری دارد، از اهمیت بالایی برخوردار است. مطالعه حاضر با هدف تعیین همبستگی بین توانمندی روان‌شناختی و مؤلفه‌های آن با تنش روانی در پرستاران صورت گرفت.
روش بررسی: این مطالعه به روش توصیفی همبستگی، بر روی 308 پرستار از 6 بیمارستان آموزشی شهر قم در سال 1396 انجام شد. نمونه‌ها به روش سرشماری و مطابق با معیارهای ورود انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوری داده‌ها، پرسشنامه ۱۲ سؤالی (مقیاس 5 درجه‌ای) توانمندی روان‌شناختی Spritzer و پرسشنامه ۱۰ سؤالی (مقیاس 5 درجه‌ای) تنش روانی Osipow بود.
یافته‌ها: میانگین توانمندی روان‌شناختی، ۶۱/۰ ۹۰/۳ و میانگین میزان تنش روانی، ۸۵/۰ ۴۸/۲ تعیین گردید. براساس نتایج تحلیل رگرسیون، از بین متغیرهای پیش‌بین (مؤلفه‌های توانمندی روان‌شناختی)، احساس خودمختاری و اثرگذاری در سطح خطای کمتر از 05/0، معنی‌دار بود. در این میان، بیشترین تأثیر توانمندسازی مربوط به مؤلفه خودمختاری بود که در جهت معکوس بیش‌بینی‌کننده تنش روانی است.
نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان داد با توانمندکردن هرچه بیشتر پرستاران در محیط‌های بالینی و در مؤلفه "خودمختاری" از میان مؤلفه‌های مختلف توانمندی روان‌شــناختی، می‌توان تنش روانی آنها را کاهش داد. این امر خود لزوم توجه به برنامه‌ریزی در زمینه توانمندسازی هرچه بیشتر پرستاران را در محیط‌های بالینی آشکار می‌سازد.
 
متن کامل [PDF 773 kb]   (1390 دریافت) |   |   متن کامل (HTML)  (1806 مشاهده)  
نوع مطالعه: مقاله پژوهشي | موضوع مقاله: پرستاری-روانپرستاری
دریافت: 1396/7/23 | پذیرش: 1396/9/22 | انتشار: 1397/3/25

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.